ബിലഹരി

എന്റെ വീടിന്നിറയത്ത്, ഒരു തുലാമാസ രാവിൽ, ചന്നം പിന്നം പെയ്യുന്ന മഴയും കണ്ട് കൊച്ചുവർത്തമാനങ്ങൾ പറഞ്ഞുചിരിച്ച്, അമ്മ കൊണ്ടുത്തന്ന കട്ടൻകാപ്പിയും അരിമുറുക്കും പങ്കിട്ട്, പഴയ ഓർമ്മകളെ പൊടിതട്ടിയെടുക്കുമ്പോൾ അവിടെയപ്പോൾ നീയുമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലെന്ന് ഞാനാശിക്കാറുണ്ട്. 

നീ നട്ട വരിക്കപ്ലാവിൻചുവട്ടിൽ, മേലെ ഇലക്കുത്തുകൾക്കുമപ്പുറം എത്ര സൂര്യചന്ദ്രന്മാരാണ് വന്ന് മാഞ്ഞുപോയത്! 

ആ ഇറയത്ത് നീയില്ലായ്മയുടെ ഇരുൾ വേണ്ടുവോളമുണ്ട്. നമ്മളെന്ന കാലം കടന്നുപോയെന്ന് ഞാനിപ്പോഴും കരുതാറില്ല. 

വരും, നീയെന്നെങ്കിലും പഴയപോലെ നമ്മൾ ജീവിക്കുമെന്നൊക്കെ മനോയാത്രകൾ ചെയ്ത്... 

എവിടെയാണ് നീ?